RSS Feed

Apr 25, 2018

Keep calm and jump

Freefall has always given me a high, whether during a ride in a theme park or a pool. So no wonder that I got instantly driven by the idea signing in for a skydive during my recent trip to the US.

Before I go any further, a little flashback to 2012. While on the UK secondment in London, a friend and I were thinking of what to do for the weekend. My friend suggested that we sky dive, I looked at the prices and decided, that I'd much rather spend it on buying a D-SLR camera, which I was getting on investing a little more. Felt proud about it for the moment of being so prudent, but it didn't take me long to realise that may be I let go of something that I was to rue for a long time. Every other time, the thought of sky diving came to me, I had something else to think about. It just never happened. 

I'm a firm believer of not just being at the right place at the right time, but also doing the right thing for something to transpire. Almost as a converse, not wanting to make it happen, and not overthinking about it, on a Sunday morning in an alien land where nothing other than breakfast seemed interesting, a quick WhatsApp conversation with a cousin and his wife got things rolling. A quick google search for groupon deals and 20 mins later, we were already signing online waivers for the 2PM slot at Bay Area Sky Diving
The TV which displayed time to go for our turn
This was finally happening, and the first person I could think about was my wife with whom i had shared the longing to do this for so long. All she asked in reply was "Have you decided", "Please do it safely for my sake". Answer to both were "Yes" in the heart, but the mind wouldn't allow me to respond. Thanks to the timezone difference, being non-responsive didn't hurt.

What followed was a quick visit to the temple at Livermore, enroute to the location almost as if I were to subtly make my peace with God and seek blessings before the dive. On reaching the location the process was rather smooth, but the wait was long, with so many divers (tandem jumpers, solo jumpers, photo/videographers) waiting for their turns. By around 4PM, we got briefed as to what actions were expected of us midair, and we were harnessed on to the safety equipment. The guide shouted 10 mins before we took off and there we were, waiting with bated breaths for what I was counting to be a once in a lifetime experience. 

The journey was a unique experience, taken upto 13000ft in a small plane, with around 10 people on it seated like army troopers on a mission. In 5 mins, we were upto 13.5K ft and the experts felt it was good to let go. A couple of girls led the way and it was my turn to go second. Being tied to the expert jumper with the safety equipment, felt like the umblical cord that an unborn shares with its mother, so safe and so enriching. I guess the fear of the moment was manifesting through these thoughts, while I felt a tap on my shoulder and thumbs up from my expert jumper with which all thoughts subsided into submission. A submission to faith, efforts and perseverance of human race to get all things right. The tap, followed with a slight slide, and a little sway back and forth that the expert demonstrated like that of a high jumper raring himself to go, and in the blink of an eye, when the heart skipped a beat and I was freefall. The air hitting vigorously against the face, and the body forcing into submission against the nature. The minimum I could do was to enjoy, and that's all I did, all of which the videographer tried to capture. The minute and half free fall, after which the parachute opened gave me a sense of calm after the storm, and the landing followed. With clear instructions to get my feet as high as I could, or forget about them helped me land almost perfectly. 



A rush of emotions, jubilation and sense of having overcome loomed large for the next 15 mins. Thanked God for being there on my side and immediately messaged my wife "I'm Alive", to which she responded "woah". 

Jul 5, 2017

ಮುಖವಾಡಗಳ ಮಾಯಾಲೋಕ

ಭಾವಕ್ಕೊಂದು ಮುಖ, ಜೀವಕ್ಕೊಂದು ಮುಖ 
ಸ್ನೇಹಕ್ಕಿರುವ ಮುಖ, ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಕಾಣದಂತಹ ಮುಖ 
ಕೋಪಕ್ಕೆ ಸಿಡಿವ ಮುಖ, ಸಂತಸದಿ ಹೊಳೆವ ಮುಖ 
ನೋವಿನದೊಂದು ಮುಖ, ನಲಿವಿಗೆಂಬ ಮುಖ
ಈ ಜಗದಿ ಅದೆಷ್ಟು ಮುಖಗಳೋ, ಅದಕ್ಕೆ ಮಿಗಿಲಾದ ಮುಖವಾಡಗಳು. 

Mar 26, 2016

My dad's retirement address

This epilogue was written by my dad, he shared this with his colleagues the day he retired. Every time I read this, I question myself, is it really possible to ever have such devotion and loyalty towards one's employer in these days. He's long gone now, guess finding out an answer is not always an easy task.

ನನ್ನ ೬೦ ವರ್ಶಗಳ ಇತಿಹಾಸದ ನಿರೂಪಣೆ ಹೀಗಿದೆ.

೧೯೫೦ರ ಜೂನ್ ೩೦ ರಂದು, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಶ್ರೀವೈಷ್ನವ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ, ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೇ ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡಿ, ಬೆರಳಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಪರಣಿತನಾಗಿ, ವಿಜಯಾ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಭೌತ ಹಾಗೂ ರಸಾಯನ ಶಾಸ್ತ್ರ ವ್ಯಾಸ್ಂಗ ಮಾಡಿ, ೧೯೬೯ರಲ್ಲಿ ಪದವೀದರನಾದ ಕೂಡಲೇ, ಮದ್ರಾಸ್ ಆಟೋ ಸರ್ವೀಸ್ ಎಂಬ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಆರು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಸೇವೆ ಮಾಡಿ, ಆನಂತರ ಉದ್ಯೋಗ ವಿನಿಮಯ ಕಛೇರಿಯ ಸೌಜನ್ಯತೆಯಿಂದ ೧೯೭೦ರ ಆಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳ ಒಂದು ಸಂಜೆ ಬೆರಳಚ್ಚು ಗುಮಾಸ್ತೆ’ ಹುದ್ದೆಯ ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಮೈಸೂರ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ನ ಸುಂದರ ಕಲ್ಕಟ್ಟಡೊಳಗೆ ನಾ ಮೊದಲ ಸಲ ಪಾದವಿರಿಸಿದೆ.

ಗುಂಜಾನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿಯ ಕೃಪಾಕಟಾಕ್ಷದಿಂದ ಹಾಗೂ ಗುರುಹಿರಿಯರ ಆಶೀರ್ವಾದದಿಂದ, ತಿರುಮಕೂಡಲು ನರಸೀಪುರದ ಮೈಸೂರ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಶಾಖೆಯಲ್ಲಿ ೧೫.೦೬.೧೯೭೦ ರಿಂದ ನನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದೆ. ತದನಂತರ, ಮುಖ್ಯಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಉದರೀ ವಿಭಾಗ, ಶಂಕರಪುರ, ಚಿಕ್ಕಪೇಟೆ ಮತ್ತು ಅರಳೇಪೇಟೆ ಶಾಖೆಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ವಿವಿಧ ಕಾಯಕಗಳನ್ನು ಕಲಿತು, ಅರಿತು, ನುರಿತು, ಲೆಖ್ಖತನಿಖಾದಿಕಾರಿ ಸಹಾಯಕನಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿದೆ.

ವಿ ವಿ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಶಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಲೆಖ್ಖ ತನಿಕೆ ಮಾಡಿ, ನಾ ನಿವೇದಿಸಿದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ನಾನೇ ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕು ಅನ್ನುವಂತೆ, ೦೧.೦೧.೮೦ರಿಂದ ಅದೇ ಶಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಕ ವ್ಯವಸ್ತ್ಪಕನಾಗಿ ಪದೋನ್ನತಿಗೊಂಡು, ಅಧಿಕಾರಿವರ್ಗಕ್ಕೆ ಪಾದವಿರಿಸಿದೆ. ವಿ ವಿ ಮಾರ್ಕೇಟ್, ದಾವಣಗೆರೆ ಮುಖ್ಯ ಹಾಗೂ ಪಿ ಜೆ ಬಡಾವಣೆ, ಹುಬ್ಬಳಿ ವಲಯದ ಮೊದಲ ಡಿಸಿಪ್ಲಿನಿಯರಿ ಆಕ್ಶನ್ ಸೆಲ್ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ನಿಶ್ಟೆಯಿಂದ ನಿಶ್ಪಕ್ಷಪಾತ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಕೆ ಆರ್ ಪೇಟೆ ಯಲ್ಲಿ ಶಾಖಾಮುಖ್ಯಸ್ಥನಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದೆ. ಆನಂತರ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಎಫ಼್ ಬಿ ಯಲ್ಲಿ ಸಾಫ಼್ಟ್ ವೇರ್ ಸಪೋರ್ಟ್, ವಿದೇಶಿ ವಿನಿಮಯ ಆಮುದು, ಹಾಗೂ ಉದರಿ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ, ಸಮರ್ಥತೆಯಿಂದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿ, ೧೯೯೪ ಡಿಸೆಂಬರ್ ಮಾಹೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಕೇಲ್ ಮೂರಕ್ಕೆ ಪದೊನ್ನತಿ ಪಡೆದೆ.

೧೯೯೬ ರಿಂದ ೧೯೯೯ ವರೆಗೆ ದಾಂಡೇಲಿ ಶಾಖಾ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕನಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದಮೇಲೆ, ಮೂರು ವರ್ಶಗಳ ಕಾಲ ಲೆಖ್ಖತನಿಕಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಹಗೂ ತನಿಖಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ, ಹಲವಾರು ತನಿಖೆಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಿಂದ ಜರುಗಿಸಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಸಲ ಎಫ಼್ ಬಿ ಯಲ್ಲಿ ಲೆಖ್ಖಪತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕನಾಗಿ,ಲೇಖನ ಸಾಮಗ್ರಿ ವಿಭಾಗದ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕನಾಗಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸಿದೆ. ಆನಂತರ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಖಜಾನೆ ಶಾಖೆಯ ಲೆಖ್ಖ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕನಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿತ್ತುರುವಾಗ ನನ್ನ ಶ್ರೀಮತಿಯವರಿಗೆ ಮೊಳಕಾಲು ಕೇಲು ಬದಲಾವಣೆ ಶಸ್ಥ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿಸಿದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆತಂಕಗೊಂಡು, ಸ್ವಯಮ್ ನಿವ್ರುತ್ತಿಗರ್ಜಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ.

ದೈವಾನುಗ್ರಹದಿಂದ ನನ್ನ ಶ್ರೀಮತಿಯವರ ಆರೋಗ್ಯ ಸುಧಾರಿಸಿದಮೇಲೆ ಸ್ವಯಂ ನಿವ್ರುತ್ತಿಯರ್ಜಿ ವಾಪ್ಸು ಪಡೆದು, ಬ್ಯಾಂಕ್ ಸೇವಾವಧಿಯ ಎರಕಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ, ಕಾವೇರಿಕಲ್ಪತರು ಗ್ತಾಮೀಣ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಮುಖ್ಯ ನಿರೀಕ್ಶಕನಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದೆ.

ಎಂಟೊರ್ಷಕ್ ನನ್ಮಗ ದಂಟೆಂಬಂತೆ, ಮೂರರಿಂದ ನಾಲ್ಕರ ಪದೋನ್ನತಿಯನ್ನು ಒಂಬತ್ತನೇಯ ದಂಡೆಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ೨೦೦೭ ಡಿಸೆಂಬರ್ ರಿಂದ ಪಡೆದ ನಾಲ್ಕರ ಪದೋನ್ನತಿಯನ್ನು, ಆದರದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಮುಖ್ಯಕಛೇರಿಯ ಅಂತರರಾಶ್ಟ್ತ್ರೀಯ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಅತ್ಯಂತ ಸಂಕಷ್ಟ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ನಡುವೆ, ಮನೋಸ್ಥೈರ್ಯದಿಂದ ಹಾಗೂ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳ ಅಮೂಲ್ಯ ಮಾರ್ಗ ದರ್ಶನದಿಂದ, ಆತ್ಮ ಸಾಕ್ಶಿಯಿಂದ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿ ಸಂತ್ರುಪ್ತಿಯಿಂದ ಇಂದು ನಾನು ನನ್ನ ವ್ರುತ್ತಿಜೀವನದಿಂದ ನಿವ್ರುತ್ತನಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಹೇ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಮಯಿ, ನಾನಿನ್ನ ಗ್ರಾಹಕ ಸೇವೆಯನ್ನು ಹಲವಾರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಲು, ನೀನೆನ್ನ ಚೈತನ್ಯಮಯಿ
ನನಗರಿಯದೇ ನನ್ನಿಂದಾಗಿರಬಹುದಾದ ತಪ್ಪುನೆಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮರೆತು ನೀನೆನ್ನ ಪೋಶಿಸಿದೆ, ನೀ ದಯಾಮಯಿ.
ನಿನ್ನ ಔದಾರ್ಯತೆಯಿಂದ ಸಂಸಾರ, ಮಕ್ಕಳ ವ್ಯಾಸಂಗ, ಹಾಗೂ ಚಾವಣಿ
ನೆಮ್ಮದಿ ಜೀವನದಾಯಕ ಮೈಸೂರ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಗೆ, ಶ್ರೀವತ್ಸ ಅವನ ಜೀವನಪರ್ಯಂತ, ಚಿರಋಣಿ.
  
ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ನಾಟಕದ ಜಿ ಎಮ್ ಅಂದರೆ ಗುರುಮೂರ್ತಿ’ ಕೂಡ ನಮ್ಮೊಡನೆ ನಿವ್ರುತ್ತಿಯ ಸಹಪಾಠಿ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಸಭಾಂಗಣ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದೆ ಅಂದರೆ ಅದು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗಲಾರದು. ಹೂವಿಂದ ನಾರೂ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಅನ್ನುವಂತೆಇದು ನನ್ನ ಸುದೈವ, ಅವರಿಗೂ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಇಂದು ನಿವ್ರುತ್ತಲಾಗಿರುವ ನನ್ನ ಇತರೇ ಸಹಪಾಟಿ ಮಿತ್ರರೆಲ್ಲರಿಗೂ ದೇವರು ಸುಖ, ಶಾಂತಿ ಹಾಗೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ವಿರಾಮದಿಕೂಡಿದ ನಿವ್ರುತ್ತಿ ಜೀವನ ಕೊಡಲೆಂದು ಭಗವ್ಂತನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ, ಮುಂದಿನ ಚುಟುಕು ಸಾಲುಗಳನ್ನೋದಿ, ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ನನ್ನ ಸವಿನಯಪೂರಕ ಬೀಳ್ಕೊಡುಗೆಗೆ ಪ್ರತಿಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ಧೇನೆ, ಇದನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ

ಪುಂಗನೂರ ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆಸ್ಕೊಳ್ದೆ ಹೋದವರು, ಹಳೆ ಚಪ್ಲಿ ಕದ್ದವರು ನೀವಲ್ಲವೇ?
ಕದ್ದು ಸಿಕ್ಬಿದ್ದಾಗ ಮರೆತು ಕಾಲಿಟ್ನೆಂದು ಪೆಚ್ಚಾಗಿ ನಿಂತವರು ನೀವಲ್ಲವೆ?ನೀವಲ್ಲವೆ?

ಬಿಯೆ ಪಾಸಾಯ್ತ್ಂದು ಬುರುಡೇಯ ಕೊಚ್ದವರು ಶುದ್ಧ್ ಶುಂಠೀ ಕಾಯಿ ನೀವಲ್ಲವೇ?
ನಂತಮ್ಮ ನಿಮ್ಹತ್ರ ಡೂಯಿಂಗ್ ವೆಲ್ ಎಂದಾಗ ಟುಸ್ಸುಪುಸ್ಸು ಎಂದವರು ನೀವಲ್ಲವೆ?ನೀವಲ್ಲವೆ?

ಭಾರಿಮಳೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಛತ್ರಿ ನೆನೆಯುತ್ತೆಂದು ಬರಿ ಕೈಲಿ ಹೋದವರು ನೀವಲ್ಲವೆ?
ಮಳೆ ಸ್ಟಾಪಾದಾಗ ಅರ್ಧ ರಾತ್ರಿಯಹೊತ್ತು ಛತ್ರಿ ಬಿಚ್ ಹೊರಟವರು ನೀವಲ್ಲವೆ? ನೀವಲ್ಲವೆ?

ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳರು ನುಗ್ದಾಗ ಮುಸುಕನ್ನು ಬೀರ್ದವರು ನೀವಲ್ಲವೆ?
ಮನೆ ಲೂಟಿ ಆದ್ಮೇಲೆ ಮಡಿಕೋಲ ಬೀಸುತ್ತ ಮೀಸೆಯ ತಿರ್ದವರು ನೀವಲ್ಲವೆ? ನೀವಲ್ಲವೆ?

ಎಲೆ ಮುಂದೆ ಕೂತಾಗ ಚಿರೋಟಿ ಬಡಿಸ್ದಾಗ ಇಪ್ಪತ್ತೂ ನುಂಗ್ದವ್ರು ನೀವಲ್ಲವೆ?
ಇಪ್ಪತ್ತೂ ನುಂಗ್ಬಿಟ್ಟು ಹೊಟ್ಟೆಯುಬ್ಬರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಕ್ಕೀಟ ಹಿಡ್ದವ್ರು ನೀವಲ್ಲವೆ? ನೀವಲ್ಲವೆ?

ಸಿಟಿ ಸೈಡು ಹೋಗ್ಬಿಟ್ಟು ಸ್ವೀಟ್ಸ್ ತನ್ನಿ ಯೆಂದಾಗ ಬ್ರೂಕ್ ಲ್ಯಾಕ್ಸ್ ತಂದವ್ರು ನೀವಲ್ಲವೆ?
ಯಾಕೆಂದು ರೇಗ್ದಾಗ ಬರೀ ಬ್ರೂಕ್ ಲ್ಯಾಕ್ಸ್ ತಿಂದು ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮಲಗ್ದವ್ರು ನೀವಲ್ಲವೆ? ನೀವಲ್ಲವೆ?

ಕರಿಸೀರೆಯುಟ್ಟವಳ ಬಳೇಪೇಟೇಲ್ ಕಂಡಾಗ ಲೇ ಲೇ ಲೇ ಎಂದವ್ರು ನೀವಲ್ಲವೆ?
ಕೆನ್ಗೆರ್ಡು ಬಿದ್ದಾಗ ಅಯ್ಯೋ ಅವಳಲ್ವೆಂದು ಗೋಳಾಡ್ತ ಹೋದವ್ರುನೀವಲ್ಲವೆ? ನೀವಲ್ಲವೆ?

ಏಲ್ಲರಿಗೂ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ವಿನಯಪೂರ್ವಕ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು,
ಇತಿ ನಿಮ್ಮ 
ಕೆ ಅರ ಶ್ರೀವತ್ಸನ್

Apr 26, 2015

Work anniversary- A ticking counter or accomplished milestone

Wow, its five years already, 60 months since I first landed a job after completing my MBA. Feels a tad unreal to imagine the kind of journey I have had. No, I don't need to pinch myself, its not that unreal.

The amount of time I've spent in my company, may raise quite a few questions in your inquisitive minds. As it is not considered normal/usual in this day and age to have the kind of stability in one's professional career.  I'm sure the word 'stability' will have different interpretations for each of you. Risk averse mentality, staying in a comfort zone or it could be the plain fact of experiencing growth while being stable in the current job.

'Growth' again has multiple dimensions to it. While it obviously means growing strong financially, there is an undeniable fact of growing as a professional. The wins, losses, associations, disassociations, appreciations and escalations, all come together in making the fibre of a professional's character.

In many cases though, professional anniversaries could prove to be that ticking counter that one needs to consider, and take the next course of action in their professional lives. For all you know it might be the next big opportunity is waiting to be unearthed.

For me though, I believe every year accomplished is a checkpoint in the journey of a professional's career, where one may want to stop, reflect and progress.

Long ago in college during a so called 'employability skill enhancing workshop' they had a question for us, which I had answered as below:

Q: How long would you be associated with our company ?

Me: As long as I am adding value to you and benefiting myself, I would surely work in your company.


While this answer might seem rather idealistic in today's world, I believe I still standby it.

So, is it your work anniversary ? If it is, how do you feel about it ?